Yıkılmadım, ayaktayım

Niye bizim anneler depresyonda? Niye surekli kaygililar? Neden herseyin en mukemmelini yapmaya calisiyorlar? Genelliyorum tabi, okuduklarimdan yola cikarak sadece. Bu aralar bunu cok dusunur oldum. Takip ettigim yabanci bloggerlar en az 3 cocuklu, buradaki yabanci arkadaslarim en az 2 cocuklu.. Hepsi arka arkaya. Kimisi calisiyor, kimisi calismiyor. Onlar da evi cekip ceviyor, cocuklara bakiyor. Yardimcilari yok, eve gelip temizleyenleri yok, anne-kayinvalide yardimi yok.. Orda hayat daha kolay, maddi kaygi yok falan demeyin cunku yok oyle bir sey :)) Gayet de maddi kaygilari var insanlarin. Su son krizde ne kadar cok kisi evini, isini kaybetti bir bilseniz.. Kaldi ki bizde depresyona girenler, mutsuz olanlar daha cok maddi ve sosyal yonden guclu olanlar. Bu da baska bir tezat.


Kendi kendimin "yardimci kadin"i , "apartman görevlisi", "bakici teyze"si olarak, uzaktan bakinca ben de ayni seyi merak ediyorum. Anne, kayinvalde, es, dost, akraba bir yana, aklimi yitirme ya da yitirdigim aklimi yeniden bulma hakkini kullanmak icin cocugumu 15 dakikaligina birakabilecegim bir komsum olsaydi, icim yanmazdi. Yikilmadim, ayaktayim.